Fondsen en sicavs : Indexfondsen

Indexfondsen proberen zo getrouw mogelijk een onderliggende index te volgen. Dit kan een beursindex zijn of een obligatiemarkt, geschoeid op geografische of sectorale leest: de Bel20, de Dow Jones EuroStoxx50, de Dow Jones Pharmaceuticals,… deze fondsen hebben een passief beheer en rekenen minder beheerskosten aan dan de actief beheerde broertjes (die de index proberen te kloppen).

Het fonds probeert zo goed mogelijk de onderliggende index te kopiëren. Dit kan ze bijvoorbeeld doen door een volledige replicatie waarbij alle onderliggende waarden uit de index worden gekocht. Op die manier evolueert de inventariswaarde van het fonds parallel met die van de betreffende index. Diversificatie is verzekerd en daardoor is er dan ook minder risico, maar weet dat een aantal actief beheerde aandelenfondsen met veel overtuiging en regelmaat sterker presteren dan de beursindexen. U vindt ze terug in onze tabel aan de hand van onze prestatie-indicator .

Trackers: ook een soort indexfonds
Een tracker vergelijkt u nog het best met een indexfonds dat continu op de beurs verhandelbaar is, net zoals aandelen. De prijs van een tracker weerspiegelt de stand van de onderliggende index en wordt uitgedrukt als een breuk ten opzichte van deze index (bijvoorbeeld 1/10, 1/100, …). De koers is afhankelijk van vraag en aanbod. Er werden wel systemen ingevoerd om te voorkomen dat de koers te sterk zou schommelen ten opzichte van de indexwaarde die de tracker volgt. De tracker keert de dividenden uit die worden verdeeld door de aandelen in portefeuille, min de beheerskosten. De stortingen gebeuren in principe elke 3, 6 of 12 maanden; de plaatsingsprovisie die wordt aangerekend is dezelfde als die welke doorgaans bij aandelen wordt toegepast: er zijn weinig beheerskosten doordat het om een passief en goedkoop beheer gaat en er een speciale procedure voor koop/verkoop van toepassing is.

Trackers verschillen van fondsen in die zin dat ze continu en op elk moment van de dag kunnen worden verhandeld. De belegger bepaalt tegen welke koers hij wil kopen of verkopen, of anders gezegd, hij kan een limiet bepalen, wat niet kan bij fondsen. Bovendien ondervindt een tracker niet de problemen die een indexfonds heeft om de samenstelling van een index te reproduceren, aangezien de beleggingsregels veel soepeler zijn. Toch hebben trackers en indexfondsen hetzelfde doel: spaarders, die de lange termijn beogen, moeten op een gediversifieerde manier en relatief prijsgunstig kunnen beleggen, binnen een geografisch gebied of een bepaalde sector, zelfs wereldwijd. Vergeleken met indexfondsen hebben trackers wel het voordeel dat ze minder beheerskosten met zich meebrengen. Bovendien zijn er geen instap- of uitstapkosten aan verbonden, tenzij uiteraard een plaatsingsprovisie die ook bij aandelen wordt aangerekend en verder ook beurstaksen. Trackers worden vooral op de beurs van Parijs en Amsterdam verhandeld.