NOTE

Fundamenteel gezien is een note een schuldpapier te vergelijken is met een obligatie. De belegger die een “note” koopt, leent geld aan de emittent. Net zoals bij obligaties loopt hij dus eveneens het risico dat hij zijn geld niet terugkrijgt in geval de emittent met de betaling in gebreke blijft of failliet gaat. De markt van de “notes” was aanvankelijk enkel bestemd voor de institutionele beleggers, maar is geleidelijk aan ook toegankelijk geworden voor particulieren, met name als gevolg van de ontwikkeling van speciale formules, waarbij de vergoeding van de belegger  niet noodzakelijk gebeurt in de vorm van coupons, maar via een welbepaalde structuur. Zo kan het rendement van deze notes gekoppeld zijn aan de evolutie van één of meerdere beursindexen of van één of meerdere aandelen. Ook kan er aan de notes een clausule zijn gekoppeld rond vervroegde terugbetaling, hetzij als de uitgever daartoe beslist, hetzij als aan een vooraf bepaalde voorwaarde is voldaan. Tot slot willen we er ook nog op wijzen dat het bedrag dat op de eindvervaldag wordt terugbetaald lager kan liggen dan de nominale waarde van de notes en dus minder dan 100 % kan bedragen. Precies om die verschillen aan te duiden met de klassieke obligaties gebruikt men de termen “note” om deze formules aan te duiden.