De strategische oliereserves zijn een instrument
dat de staten in geval van ernstige problemen zekerheid
moet bieden over hun energiebevoorrading. Het begrip bestaat sinds de oliecrisis van 1974
en de oprichting van het Internationaal Energieagentschap (IEA). De 25 landen die het
verdrag voor de oprichting van het IEA ondertekenden, engageerden zich om
gezamenlijke maatregelen te nemen die ervoor moesten zorgen dat er geen olieschaarste meer
kon ontstaan. Concreet vertaalde zich dat in een engagement om in
elk land oliereserves aan te houden die voldoende zijn om minstens
60 dagen de eigen behoeften te dekken.
De strategische oliereserves hebben eigenlijk een drievoudig doel :
- goede werking van de economie blijven verzekeren als de productie of
de bevoorrading van het 'zwarte goud' in het gedrang
komt;
- de bevolking en de financiële markten geruststellen
wanneer de olieprijzen plots heel sterk stijgen;
-het feit dat de
olieprijzen meestal dalen wanneer er een beroep wordt gedaan op de strategische
reserves, is een middel om de speculanten op de oliemarkten af te
schrikken.
Anderzijds mag het belang van de reserves ook niet worden overschat. Ze kunnen
weliswaar tijdelijk de prijs doen dalen en lacunes in
de bevoorrading opvangen, maar ze staan machteloos tegenover een aanhoudende prijsstijging.
STRATEGISCHE OLIERESERVES
