Om de successierechten te berekenen, moet men eerst een raming maken van de waarde van de erfopvolging. En als de overledene gehuwd was, moet eerst het huwelijksstelsel worden vereffend. Als voorbeeld nemen we een koppel dat gehuwd was volgens het wettelijk stelsel en dat enkel gemeenschappelijke goederen bezit. Bij het overlijden van de man, worden de gemeenschappelijke bezittingen gedeeld. De helft komt toe aan de vrouw als gevolg van het huwelijksstelsel. Aangezien dit gedeelte niet tot de erfopvolging van de man behoort, moeten er op deze helft geen successierechten worden betaald. De andere helft van de gemeenschappelijke bezittingen vormt de erfopvolging van de man. Die wordt verdeeld onder de erfgenamen en daarop zijn successierechten verschuldigd. In dit voorbeeld is de vereffening van het huwelijksstelsel heel eenvoudig, maar de zaken kunnen heel wat complexer liggen als de echtgenoten eigen goederen bezitten, als er bijzondere clausules in hun huwelijkscontract staan of als ze getrouwd zijn volgens een stelsel van scheiding van goederen met daarbij soms clausules over de toekenning van bepaalde goederen aan de echtgenoot, enzovoort.

Een bijkomende moeilijkheid treedt op als de overledene in de drie jaar vóór zijn overlijden bepaalde schenkingen heeft gedaan, want die moeten aan de erfopvolging worden toegevoegd. Het gaat bijvoorbeeld om handgiften of om onrechtstreekse schenkingen via een overschrijvingsformulier, waarvoor op het moment zelf geen registratierechten werden geïnd. Andere schenkingen (meer bepaald van gebouwen), die zijn vastgelegd bij notariële akte in de drie jaar vóór het overlijden, moeten bij de erfopvolging worden gevoegd, maar enkel om het toe te passen tarief te berekenen. Omdat de registratierechten al werden geïnd bij het verlijden van de notarisakte, worden die van de successierechten afgetrokken.