Als een erfgenaam een schenking krijgt, gaat de wet ervan uit dat deze schenking eigenlijk een voorschot is op zijn deel in de nalatenschap. Als de schenker overlijdt, moet de schenking altijd opnieuw in de nalatenschap worden ingebracht als de andere erfgenamen erom vragen. Als het om een schenking van roerende goederen gaat, zal de begunstigde dan een kleiner erfdeel krijgen, omdat men ervan uitgaat dat hij bij de schenking al een voorschot heeft gekregen. Als het echter om een onroerend goed gaat, moet het in principe in natura in de nalatenschap worden ingebracht, tenzij de nalatenschap nog andere onroerende goederen bevat die mogelijk aan de erfgenamen kunnen worden toegekend of tenzij het onroerend goed ondertussen werd verkocht. Het principe komt er dus op neer dat een erfgenaam die een schenking heeft ontvangen bij de verdeling van de erfenis minder zal krijgen. De schenker kan evenwel stipuleren dat het om een schenking bij vooruitmaking en buiten erfdeel gaat. In dat geval kunnen de andere erfgenamen niet vragen om de schenkingen terug in de nalatenschap te brengen. De begunstigde kan dus zijn schenking behouden en de rest van de nalatenschap in gelijke mate delen met de andere erfgenamen. Eén kanttekening daarbij : de schenking buiten erfdeel wordt afgetrokken van het beschikbare gedeelte van de nalatenschap (het deel waarover de schenker vrij mag beschikken ondanks het bestaan van reservataire erfgenamen). Indien de schenking meer waard is dan dit beschikbare gedeelte, kunnen de andere erfgenamen vragen dat de waarde ervan wordt verminderd, zodat ze minstens het gereserveerde gedeelte krijgen waarop ze recht hebben.