· Financiële transparantie is de derde pijler van corporate governance. Binnen een redelijke termijn over betrouwbare informatie kunnen beschikken over de gang van zaken is het minimum dat men als aandeelhouder van een onderneming zou mogen verwachten. Nochtans publiceren momenteel nog niet alle ondernemingen voldoende gedetailleerde kwartaalresultaten. Sommige bedrijven doen dat nooit, en dat geldt zelfs voor grotere groepen zoals Reed-Elsevier. Hoewel de vraag kan gesteld worden of kwartaalresultaten in sommige gevallen – bijvoorbeeld bij holdings en cyclische bedrijven – wel pertinent zijn, zijn ze toch belangrijk voor de bescherming van de belegger. Over een maximum aan informatie beschikken kan nooit schadelijk zijn. Het is immers aan de belegger om te bepalen wat hij daarmee wil doen.

· Over de verloning van de managers blijft nog vaak een waas van grote geheimzinnigheid hangen. Meer transparantie in dat domein zou volgens ons nochtans sneller leiden tot het ontmaskeren van misbruiken en ze beperken. We zijn zelfs van oordeel dat de vergoeding van de belangrijkste managers zou moeten worden goedgekeurd door de algemene vergadering en niet door de raad van bestuur. Gouden handdrukken, zoals aan Antoine Zaccharias die van Vinci 13 miljoen euro kreeg toen hij daar weg moest, en andere stock options die vaak al te lichtzinnig werden toegekend aan enkele gelukkige managers, bewijzen maar al te duidelijk dat de bedrijfsleiders zeker niet altijd de belangen van de kleine aandeelhouders voor ogen hebben.