Steeds minder verticale integratie
Ondernemingen die streven naar verticale integratie, willen niet alleen alle etappes van het productieproces onder controle houden, maar ook de distributie. Zo willen ze erover waken dat ze toegang hebben tot alle middelen om hun producten of diensten te creëren. De bekendste voorbeelden zijn die van de autoconstructeurs, die heel wat materiaal nodig hebben, zoals staal, glas, banden en kabels. Vandaar dat groepen als Ford en GM een heel imperium van bedrijven hebben uitgebouwd om altijd over de nodige productiemiddelen te beschikken. Er was in die tijd trouwens veel minder concurrentie dan nu en het wegvallen van een leverancier kon toen zware gevolgen hebben voor de productie. Verticale integratie biedt dus een mogelijkheid om de hele productieketen te controleren. De jongste jaren zijn ondernemingen echter steeds meer gaan beseffen dat het model van de verticale integratie ook veel nadelen inhoudt. Door niet alles zelf te doen kunnen ze bijvoorbeeld de concurrentie laten spelen tussen hun verschillende leveranciers en zijn ze ook veel flexibeler als de vraag naar hun producten of diensten daalt. Kortom, door de productie uit te besteden, kunnen ze veel rendabeler werken, onder meer door zich te bevoorraden bij toeleveranciers die de laagste prijs aanrekenen. Vandaar dat het model van de verticale integratie in veel sectoren ondertussen is opgegeven. Toch zijn er nog bedrijven die het toepassen. Zo investeert Arcelor-Mittal sinds drie jaar in ijzererts, een grondstof waarvan de prijs, die wordt vastgelegd door de producenten, de jongste tijd snel stijgt. Dat heeft bij dat bedrijf geen slechte resultaten opgeleverd, al is het ook zo dat niet valt uit te sluiten dat in sommige bedrijven nog naar het model van de verticale integratie wordt gegrepen om op die manier een imperium te bouwen dat vooral het ego van de topmanagers moet strelen.

Horizontale integratie
Het is in ieder geval zo dat bedrijven tegenwoordig meer zweren bij het model van de horizontale integratie. Dat is bijvoorbeeld het geval in de financiële sector waar banken actief zijn in alle domeinen die met geld te maken hebben : hypotheekleningen aan particulieren, online banking en vermogensbeheer, maar ook de financiering van bedrijven, het begeleiden van beursintroducties, enzovoort. De belangrijkste doelstelling van de horizontale integratie bestaat erin zoveel mogelijk synergieën te realiseren en zo voldoende kritische massa te bereiken om een marktpositie te veroveren waar niemand nog naast kan kijken. Het is ook in die optiek dat heel wat overnames gebeuren, bijvoorbeeld in de toeristische sector, waar touroperators concurrenten overnemen om hun portefeuille met reisbestemmingen uit te breiden. Dat is mooi in theorie, maar in de praktijk niet altijd even gemakkelijk, omdat het moeilijk is om overgenomen bedrijven te integreren, zoals we onder meer al hebben kunnen vaststellen in de telecomsector en in de distributiesector. Toch blijven veel ondernemingen dit model volgen, zoals ook nu weer blijkt met de ambitie van France Télécom om het Zweedse Teliasonera over te nemen.

Niet doorslaggevend
Al bij al kunnen we dus zeggen dat zowel horizontale als verticale integratie modellen zijn die voor-en nadelen inhouden. Daarop alleen uw keuze voor bepaalde aandelen baseren, lijkt ons dan ook niet aangewezen.